กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“พอเถิด ล้วนเป็นเจ้าคิดมากไปเอง ท่านแม่มิได้ใส่ใจเรื่องพวกเราแต่แรกแล้ว รีบกลับไปกับข้าเถอะ พอกลับไปแล้ว เจ้าก็กล่าวขอโทษท่านแม่สักคำ ท่านแม่ย่อมให้อภัยเจ้าแน่”
เจ้าห้ามีสีหน้าท่าทางประหนึ่งเป็นเรื่องสมควรยิ่ง ทว่านางเหยียนได้ยินเช่นนี้กลับรู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมาเสียอย่างนั้น?
“ดีจริงนะเจ้าห้า ชัดเจนว่าแม่เจ้าไร้คุณธรรม ขับไล่ข้าออกมา เจ้ายังจะให้ข้าไปขอโทษนางอีกหรือ? เจ้ายังมีมโนธรรมสำนึกอยู่หรือไม่?”
“เหลวไหลอะไรกัน? ท่านแม่เคยขับไล่เจ้าออกมาแต่เมื่อใด มิใช่เจ้าคิดว่าสภาพความเป็นอยู่ของตระกูลเหยียนดีกว่าจึงกลับมาเองหรอกหรือ?”
เจ้าห้ายามนี้ทนฟังผู้อื่นพูดจาให้ร้ายท่านแม่มิได้เด็ดขาด แม่ของเขามีความสามารถล้นพ้น ในสายตาไหนเลยจะมาถือสากับเรื่องหยุมหยิมเพียงนี้