ตอนที่ 11 ต่อไปนี้พวกเจ้าไม่ต้องกินแล้ว

คำพูดของเซี่ยหว่านชิวฟังดูง่ายดาย ทว่ากลับทำให้คนบ้านซ่งทุกคนมึนงงจนหัวหมุน

“ท่านแม่ ต่อไปพวกเราจะได้กินอาหารเช้าทุกวันจริง ๆ หรือ?”

นี่คือเสียงร้องอย่างยินดีของลูกหลานคนอื่น ๆ แห่งบ้านซ่ง ทว่าก็เจือความไม่อยากเชื่ออยู่หลายส่วน

“ย่อมได้อยู่แล้ว”

เซี่ยหว่านชิวตอบอย่างไม่ใส่ใจ ด้วยความสามารถของนาง อาหารเช้ามื้อหนึ่งจะนับเป็นอันใดได้

เพียงแต่มีข้อแม้อยู่ว่า คนเหล่านี้ต้องทนรับการเคี่ยวกรำของนางให้ไหว อย่าถึงเวลานั้นแล้วคิดหลบหนีเสียเองก็แล้วกัน

เซี่ยหว่านชิวกระตุกมุมปากเบา ๆ รู้สึกตื่นเต้นกับความคิดบางอย่างในหัวเป็นอย่างยิ่ง

“ท่านแม่ จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร คนมากมายกินธัญพืชในคราวเดียวตั้งมากมาย บ้านซ่งของพวกเราจะมีธัญพืชมากมายเช่นนั้นได้อย่างไร?”