เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 56 บันทึกละกิเลสของหลินเป่ย
“ผึ้งพิษหรือ”
ฉู่เหลียงได้ยินดังนั้น จึงขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย “ข้าคือศิษย์แห่งสู่ซาน ให้ข้าลองดูหน่อยเถิด ไม่แน่อาจมีหนทางช่วยรักษาบาดแผลให้ท่านได้”
“หา เป็นจอมยุทธ์น้อยแห่งสำนักสู่ซานหรือขอรับ” สีหน้าของเถ้าแก่เฉินพลันนอบน้อมขึ้นมาในทันใด
ชาวบ้านในตำบลบุปผาเมฆายามปกติพบเห็นศิษย์ในสังกัดสู่ซานบ่อยครั้ง จึงมิได้ถึงขั้นนอบน้อมถึงเพียงนี้ โดยมากคงหวังให้ฉู่เหลียงช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้เขาเสียมากกว่า
ฉู่เหลียงกวาดสายตามองดูรอยบวมเป่งบนใบหน้าของเถ้าแก่เฉินอย่างละเอียด จึงสัมผัสได้ถึงปราณอสูรสายจางๆ ที่วนเวียนอยู่
มิน่าเล่าหมอทั่วไปจึงใช้สมุนไพรรักษาไม่หาย ผึ้งพิษพวกนั้นน่าจะนับเป็นสัตว์อสูรแล้ว พิษนี้จึงนับเป็นพิษอสูร แม้ว่าพิษจะอ่อนแรงยิ่ง ทว่าก็มิใช่สิ่งที่จะรักษาได้โดยง่าย
สัตว์อสูร...
พอคิดถึงเรื่องนี้ ฉู่เหลียงก็ตาสว่างขึ้นมาทันควัน