เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามที่ซูฮุ่ยเอ่ยถามว่าเหตุใดตนจึงไม่มีท่านพ่อ ซ่งล่าเหมยก็ตั้งตัวไม่ทัน ทว่ากลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
นางเคยคิดถึงเรื่องนี้มาแล้วหลายครา
ชั่วขณะนี้ในที่สุดก็มาถึงจนได้
แม้จะเตรียมใจไว้เนิ่นนานแล้ว แต่อารมณ์ก็ยังคงหลุดลอยเกินควบคุม
หยาดน้ำตาเอ่อล้นทะลักเบ้า กอดซูฮุ่ยพลางร่ำไห้สะอึกสะอื้นแทบขาดใจ
ความแค้นที่นางมีต่อหลี่ชิ่งโหย่ว มิใช่เพียงเคียดแค้นที่เขาทรยศต่อนาง ทว่ายิ่งแค้นที่เขาทำให้ซูฮุ่ยต้องทนแบกรับคำนินทาว่าร้ายมากมายเพียงนี้
นางเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งแท้ ๆ!
เหตุใดจึงต้องมาแบกรับเรื่องราวเหล่านี้โดยอะไรกัน?
ซูฮุ่ยยังคงไร้เดียงสา ไม่รู้ว่าไฉนแม่จึงร้องไห้เสียอกเสียใจถึงเพียงนี้กะทันหัน?
ริมฝีปากเล็กเม้มแน่น ก้มหน้าลงเฉกเช่นยามทำความผิดในวันวาน แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นตระหนกทำตัวไม่ถูก