เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สี่เยวี่ยกอดตู้เฉี่ยวเหนียง สูดกลิ่นอายอันคุ้นเคย ในใจเปี่ยมล้นด้วยความอิ่มเอมและอบอุ่นยิ่งนัก
ด้านข้างนั้น จ้าวชุนหลานคอยปรนนิบัติไต่ถามสารทุกข์สุกดิบหยางอิ้งเหอไม่ห่าง
พ่อเก๋อรับสัมภาระของเก๋อเทียนตงมา พลางเอ่ยอย่างเบิกบานใจ “พวกเรากลับบ้านกันเถอะ แม่กับย่าของเจ้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน”
ตู้เฉี่ยวเหนียงจึงค่อยปล่อยมือจากสี่เยวี่ย แย้มยิ้มเอ่ยกับเก๋อเทียนตง “ลำบากมาตลอดทาง แม่เจ้าคิดถึงยิ่งนัก เช่นนั้นข้าก็จะไม่รั้งพวกเจ้าให้อยู่กินข้าวแล้ว”
นางรีบร้อนห่อขนมไม่กี่ชิ้นยัดใส่มือเขา เพื่อให้กินรองท้องไปก่อน
สี่เยวี่ยใช้มือข้างหนึ่งโอบฮวนเอ๋อร์ไว้ อีกข้างหนึ่งสวมกอดซ่งล่าเหมย ยิ้มพลางเอ่ย “ข้าคิดถึงพวกเจ้ายิ่งนัก ฝันเห็นตั้งหลายคราเชียว”
ฮวนเอ๋อร์แย้มยิ้ม โอบกอดนางไว้แน่น “ข้าก็คิดถึงเจ้า คิดถึงทุกวันคิดถึงตลอดเวลา เจ้าคงต้องลำบากไม่น้อยเป็นแน่ หิวหรือยัง ข้าจะไปทำกับข้าว”