กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ทว่ายังคงไม่เห็นเฉิงวั่งกลับมา ผู้ที่ไปด้วยกันยังมีจางเฉิงเย่ ช่างไม้จาง และโก่วเซิ่ง
หยางอิ้งเหอร้องเรียกเก๋อเทียนตงมากินข้าว ทั้งยังกำชับสี่เยวี่ยให้เหลือข้าวไว้ในหม้อ
สี่เยวี่ยขานรับคำหนึ่ง แล้วเดินเข้าห้องไปดูซ่งล่าเหมย
ซูฮุ่ยยังคงไม่ฟื้น
นางขมวดคิ้วเป็นกังวลยิ่งนัก
แม้จะได้ยินหยวนอู่บอกแต่แรกว่าไม่เป็นอันใด ทว่าสี่เยวี่ยก็ยังไปเชิญท่านหมอสือมา
ท่านหมอสือตรวจดูทั่วร่างรอบหนึ่ง จึงเอ่ยว่า “เกรงว่าเด็กยังเล็ก ฤทธิ์ยารุนแรงเกินไป ชีพจรไม่เป็นอันใด คาดว่าคงต้องนอนต่อไปอีกสักพัก ไม่จำเป็นต้องกังวลจนเกินไป”
ซ่งล่าเหมยฟังแล้วรู้สึกคลายใจไปมาก สี่เยวี่ยเดินไปส่งท่านหมอสือ เก๋อเทียนตงลุกขึ้นยืน “ข้าเองก็ควรกลับได้แล้ว พอดีจะได้ไปส่งหัวหน้ากองซือด้วย”