เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เนื่องจากหยางอิ้งเหอกลับมายังตำบลก่อน ทุกคนเมื่อได้รู้ว่าตามหาซูฮุ่ยกลับมาได้แล้ว ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อได้รับรู้ถึงความวิกฤตอันตรายในเรื่องนี้ ก็อดที่จะหวาดกลัวย้อนหลังมิได้
หากไม่มีฟางเซิงและหยวนอู่อยู่ด้วย แม้จะไล่ตามทันก็ยากที่จะสยบแก๊งลักเด็กได้
หากซูฮุ่ยหายไปจริง ๆ ผลลัพธ์คงสุดที่จะคาดเดา ทั้งครอบครัวใหญ่คงมิอาจใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุขได้
ตู้เฉี่ยวเหนียงท่องอมิตาภพุทธซ้ำ ๆ ทั้งยังดึงตัวนางสวีไปเตรียมของขวัญขอบคุณ
จ้าวชุนหลานปวดใจสงสารหยางอิ้งเหอ จ้องมองบาดแผลดาบพลางหลั่งน้ำตา
ทว่าหยางอิ้งเหอกลับยิ้มกล่าว “ร้องไห้ทำไมกัน แค่บาดเจ็บภายนอกเล็กน้อยเท่านั้น”
ท่านหมอสือก็ยิ้มพลางปลอบประโลม “มิได้บาดเจ็บเข้าขั้นอันตราย กินของบำรุงโลหิตปราณฟูมฟักสักหน่อย ไม่จำเป็นต้องกังวลจนเกินไป”