ตอนที่ 297 เสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลี่ชิ่งโหย่วลังเลใจจนยากจะตัดสินใจได้

ซ่งล่าเหมยกล่าวถ้อยคำเด็ดขาดไปแล้ว ทั้งยังยอมก้มหัวเอ่ยขอร้องทั้งน้ำตา

ท่าทางใจสลายของนางทำให้หลี่ชิ่งโหย่วเกิดความเวทนา ทว่าก็ยังมิยอมเปิดปากยินยอม

สี่เยวี่ยผลักประตูห้องเดินเข้ามา ก้าวเข้าไปโอบกอดซ่งล่าเหมยพลางปลอบประโลม

ก่อนจะเอ่ยกับหลี่ชิ่งโหย่วอย่างเย็นชาว่า “เจ้าทำร้ายพี่สาวข้าจนถึงขั้นนี้ยังไม่พออีกรึ ยังคิดจะทำร้ายให้ซูฮุ่ยต้องล้างหน้าด้วยน้ำตาเหมือนกับนางอีกหรืออย่างไร”

“เจ้าไม่คู่ควรเป็นพ่อของซูฮุ่ยแม้แต่น้อย เจ้าเคยมีความผูกพันฉันพ่อลูกต่อนางสักเสี้ยวหรือไม่ เคยคิดคำนึงเพื่อนางสักกระผีกริ้นบ้างหรือไม่”

“เจ้ามีพร้อมทั้งลูกชายลูกสาว เสวยสุขกับความอบอุ่นในครอบครัวเต็มคราบ แต่เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าซูฮุ่ยต้องใช้วันคืนอะไรกัน นางไม่เคยได้เรียกพ่อสักคำ ไม่เคยได้สัมผัสรสชาติของการมีพ่อคอยทะนุถนอมเลย”