ตอนที่ 264 รักลึกซึ้งสำนึกผิด

จ้าวชุนหลานลืมตาขึ้นเห็นหยางอิ้งเหอ น้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาไม่ขาดสาย

นึกไม่ถึงว่าการคลอดลูกคราวนี้จะอันตรายถึงเพียงนี้

เกือบไปนิดเดียว ก็จะต้องพรากจากกันคนละภพหยินหยางแล้ว

ได้สัมผัสถึงความไม่แน่นอนของชีวิตอีกครา หยางอิ้งเหอก็มีความรู้สึกร้อยแปดพันเก้าประดังประเดเช่นกัน

ทั้งปวดใจ ทั้งโล่งอก ทว่าที่มากยิ่งกว่าคือความหวาดผวาย้อนหลัง

จ้าวชุนหลานเอี้ยวหน้าไปมองดูลูกตามจิตสำนึก ข้างเตียงทั้งสองด้านกลับไม่เห็นเด็ก

ในใจตระหนกยิ่งนัก รีบจะลุกขึ้นพลางเอ่ยถามอย่างร้อนรน “ลูกเล่า”

“อย่าร้อนใจไปเลย แม่กับท่านป้าอุ้มไปหานมกินแล้ว”

จ้าวชุนหลานคิดเพียงว่าตนหลับสนิทเกินไปจนทำให้ลูกหิว จึงโทษตัวเองว่า “ไฉนไม่ปลุกข้าเล่า”

“ร่างกายเจ้ามหาสุญตายิ่งนัก ท่านหมอสือบอกว่าไม่เหมาะจะให้นมลูก บำรุงร่างกายให้ดีเถิด เรื่องลูกอย่าได้กังวลเลย”