เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หวังต้าจู้ไม่ได้คิดจะเอาเปรียบแต่แรก ยิ่งไม่หวังให้แม่ม่ายหลิ่วมีจิตเมตตาสงเคราะห์อะไรกันแก่สองพ่อลูกของพวกเขา
ตัดขาดกันให้หมดจดเช่นนี้ก็นับว่าดียิ่ง
ภายหน้าไม่ติดค้างซึ่งกันและกันอีก
นางสวีถือตะกร้าที่ใส่พู่กันและหมึกเดินออกมา เอ่ยถามด้วยความหวังดี “เช่นนั้นสองพ่อลูกพวกเจ้าภายหน้าจะใช้ชีวิตอย่างไรเล่า”
หวังต้าจู้น้ำเสียงแฝงการวิงวอน ถามซ่งฉางฟู่ “ผู้ใหญ่บ้านซ่ง ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนดี จะให้พวกเราพ่อลูกขึ้นทะเบียนบ้านไว้ในหมู่บ้านได้หรือไม่”
เขาไม่อยากกลับไปหมู่บ้านเดิมอีก พี่สะใภ้ทั้งหลายไม่ชอบหน้าเขากับฉางหมิง ไม่อยากทำให้พวกพี่ชายต้องลำบากใจ และยิ่งไม่อยากดูสีหน้าของพวกเขา
เช่าที่นาตระกูลหยาง พอถึงช่วงฤดูใบไม้ร่วงก็มีผลผลิตเก็บเกี่ยว ทั้งยังสามารถไปรับจ้างทำงานรายวันไปทั่ว ย่อมหาของกินประทังชีวิตให้ฉางหมิงได้สักคำเป็นแน่