ตอนที่ 240 ป่าเถื่อนไร้เหตุผล

ประจวบเหมาะกับเป็นเดือนเจ็ดอีกครา แม่ม่ายหลิ่วกับหวังต้าจู้ใช้ชีวิตร่วมกันได้เพียงหนึ่งปี ก็มิอาจอยู่กินกันต่อไปได้เสียแล้ว

หวังฉางหมิงเพียงร่างกายอ่อนแอและไม่ชอบพูดจา ทว่าคนหาได้โง่งมไม่ คำวิพากษ์วิจารณ์สารพัดในหมู่บ้านล้วนเข้าหูเขา เขาจึงไตร่ตรองในใจอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ข้อสรุปประการหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหัวของเขา เขาไม่ต้องการแม่เลี้ยงเช่นนี้

ดังนี้เมื่อหวังต้าจู้กลับมาจากการเข้ารับแรงงานหลวง เขาจึงร้องไห้บอกเล่าเรื่องราวตลอดหนึ่งเดือนนี้ ร้องไห้พลางกล่าวว่า พ่อ พวกเรากลับบ้านกันได้หรือไม่

แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว ทว่าเมื่อหวังต้าจู้ฟังคำร้องไห้ตัดพ้อของลูกชายจบ ก็ยังคงผิดหวังระคนโกรธเกรี้ยวอยู่ดี

ตลอดหนึ่งปีนี้เขาลงแรงทำงานงก ๆ ก็เพียงเพื่ออยากหาอาหารให้ลูกชายได้กินอิ่มท้อง ให้เขามีบ้านได้อยู่อาศัย