ตอนที่ 233 มีใจไร้กำลัง

จ้วงจื่อไม่อยากเรียนเป็นช่างไม้ แม่ม่ายหลิ่วจึงหลอกเขาว่าอยู่ที่ร้านค้าจะได้กินขนม มื้อเที่ยงยังได้กินเนื้อ เขาถึงยอมตกลงมาเรียน

ทว่าหยางอิ้งเหอไม่ยอมรับเขา ที่ร้านค้าขาดแคลนปรมาจารย์ช่างไม้ที่ทำงานเป็น ไม่ใช่ต้องการหาศิษย์ฝึกงาน

อีกทั้งคิดจะรับลูกศิษย์ย่อมไม่ถึงคราวของจ้วงจื่อเป็นแน่

แม่ม่ายหลิ่วเป็นคนรับมือยาก ไม่อยากข้องแวะพัวพันกับนางแม้แต่น้อย

เอ่ยปากว่าไม่เหมาะสมคำหนึ่ง หยางอิ้งเหอก็ไม่สนใจสองแม่ลูก ทำงานของตนต่อไป

แม่ม่ายหลิ่วฉีกยิ้มประจบ “จ้วงจื่อบ้านข้าฉลาดเฉลียวนัก กิจการร้านค้าของเจ้าก็นับวันยิ่งดีขึ้น มีลูกศิษย์เพิ่มอีกสักคนก็ไม่ได้เปลืองอะไรกัน อีกทั้งยังไม่ต้องลำบากไปหาคนในภายหลังด้วย”

หยางอิ้งเหอกล่าว “มิต้องให้เจ้าลำบากใจ คนเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”