เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
การกระทำระหว่างซ่งล่าเหมยกับหยวนอู่ปกติธรรมดายิ่ง ทว่าในสายตาของป้าเจิ้ง กลับแปรเปลี่ยนเป็นอีกความหมาย
นางเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “หญิงชราผู้ประกอบพิธีอย่างข้าเห็นว่าพวกเจ้าสองคนดูเหมาะสมกันดีทีเดียว”
หยวนอู่กินท้อคำสุดท้ายหมดก็โยนเม็ดทิ้งไป “ท่านตาฝ้าฟางไปแล้วกระมัง พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกัน ห้ามเอาไปลือมั่วซั่วเชียวนะ”
พูดจบก็ยิ้มให้ซ่งล่าเหมยกับมู่หลานแล้วเอ่ยว่า “น้องสาวทั้งสอง ข้าไปลาดตระเวนตามถนนก่อนล่ะ”
พอเขาไปแล้ว ป้าเจิ้งก็มิได้หุบปาก ตรงกันข้ามกลับยิ่งพูดยิ่งได้ใจ “ข้าเห็นเขาคอยปกป้องเจ้าออกปานนั้น เรื่องเช่นนี้หาดูได้ยากนัก”
“ต่อให้ชอบเฉิงอิงเพียงใด อีกฝ่ายก็เป็นหญิงที่มีสามีแล้ว แม้เจ้าจะหย่าร้างโดยความยินยอมแล้ว ทว่ายังอ่อนวัย หน้าตาก็ไม่เลว คู่ควรกับเขาถมเถไป...”