เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามพลบค่ำเฉิงวั่งเลิกงาน ขาหน้าเพิ่งก้าวจากไป ขาหลังป้าเจิ้งก็มาเยือนถึงประตูเพื่อขอยืมหัวเชื้อหมักแป้ง
พอเข้ามาก็ก่นด่า “ลูกสะใภ้ตัวผลาญบ้านแม้แต่หัวเชื้อหมักยังดูแลไม่ได้ ทำให้ข้าต้องบากหน้าแก่ ๆ มาขอยืม”
ลูกสะใภ้สองคนของบ้านนางเป็นคนเก่งกาจที่มีชื่อเสียงบนถนนสายนี้ สี่เยวี่ยหัวเราะแห้ง ๆ สองเสียงแล้วหาหัวเชื้อหมักบิดออกมาหนึ่งก้อนยื่นให้นาง
ป้าเจิ้งยิ้มพลางรับไป เท้ายังไม่ขยับ ศีรษะพยักพเยิดไปทางด้านนอกเอ่ยถาม “เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าหนูตระกูลเฉิงเดินออกจากร้าน ให้ค่าจ้างเท่าไรหรือ”
สี่เยวี่ยมิได้บอกชัดแจ้ง “ให้ลองทำดูก่อน ยังไม่รู้ว่าฝีมือเป็นอย่างไรเจ้าค่ะ”
ป้าเจิ้งเห็นว่ามีเหตุผล จึงไม่ซักไซ้ต่อ กล่าวว่า “พ่อเขาเป็นช่างไม้ หลังจากพ่อตายก็ติดตามลูกศิษย์ของพ่อเขา ร่ำเรียนมาแต่เด็ก ฝีมือน่าจะไม่เลว”