เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในฝูงชนมีคนเอ่ยขึ้น “เช่นนั้นเขาก็เลือกคนผิดแล้ว ควรไปนอนกลิ้งเกลือกตื๊ออยู่ที่ทะเลสาบเซียนหญิงโน่น”
ป้าเจิ้งถ่มน้ำลายคำหนึ่ง “มันกล้าหรือ ลูกพลับก็เลือกบีบแต่ลูกนิ่ม ๆ ไม่ใช่เพราะเห็นว่าคุณหนูตัวน้อยทั้งสองไม่มีที่พึ่งพาหรอกรึ ถุย ไร้ยางอายสิ้นดี”
หากเอ่ยถึงการก่อกวนอย่างไร้เหตุผล ในตำบลมีไม่กี่คนที่เป็นคู่มือของป้าเจิ้ง เมื่อมีนางช่วยพูด หวังซานก็โมโหจนปากบิดเบี้ยว “มีเรื่องอะไรกันของเจ้าด้วยเล่า”
ป้าเจิ้งเท้าสะเอวทั้งสองข้าง “ข้าชื่นชอบการผดุงความยุติธรรมเป็นพิเศษ ทนดูคนชั่วช้าเช่นเจ้าไม่ได้”
หวังซานจึงรู้ว่านางยังผูกใจเจ็บเรื่องที่ตนเคยลวนลามลูกสาวของนางเมื่อคราวก่อน หญิงชราผู้ประกอบพิธีผู้นี้จะเจ้าคิดเจ้าแค้นเกินไปแล้วกระมัง
ฮวนเอ๋อร์ประหลาดใจยิ่งนักที่ป้าเจิ้งจะช่วยพูด ความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อนางพุ่งพรวดพราดขึ้นมาทันใด