ตอนที่ 153 ราวกับคนละคน

จ้าวชุนหลานเอ่ยถามว่าเจรจาการค้าสำเร็จได้อย่างไร นางเอ่ยปากชมหยางอิ้งเหอไม่ขาดปาก จากนั้นจึงเหลือบมองโก่วเซิ่งแวบหนึ่งแล้วกระซิบเสียงเบา “เจ้าเองก็ควรฝึกฝนฝีมือขึ้นมาได้แล้ว”

พึ่งพาผู้อื่นย่อมไม่อาจยั่งยืน ทั้งยังเกิดเรื่องวุ่นวายได้ง่ายยิ่ง เช่นหากบ้านอื่นให้ค่าแรงสูงกว่าเพื่อจ้างพ่อเก๋อ อีกทั้งเขาอายุปูนนี้แล้ว ยังจะทำไปได้อีกนานเท่าใด

มีเพียงตนเองที่กุมฝีมือการแกะสลักเอาไว้ได้เท่านั้นจึงจะมั่นคง

ยามนี้หนทางวางอยู่ตรงหน้าแล้ว ต้องทำงานฝีมือประณีตซับซ้อนจึงจะหาเงินก้อนโตได้

ในใจหยางอิ้งเหอย่อมกระจ่างดี หลายวันมานี้เขาฝึกแกะสลักอยู่เป็นนิจ ฝีมือจึงนับว่ารุดหน้ากว่าแต่ก่อนอยู่บ้างแล้ว

ทว่าเทียบกับพ่อเก๋อยังมิอาจเทียบติด ด้วยอย่างไรเสียแต่ก่อนอีกฝ่ายก็ยึดสิ่งนี้เลี้ยงชีพ ทักษะย่อมชำนิชำนาญกว่า