เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากซ่งล่าเหมยกลับมา ภายในเรือนก็คืนสู่ความสงบ หลี่ชิ่งโหย่วรู้ดีว่าหากนางกลับตระกูลฝ่ายแม่ ตนเองย่อมต้องถูกพ่อแม่พร่ำบ่นไม่หยุดหย่อนเป็นแน่
หากบอกเหตุผลของตนเองไปตรง ๆ นางย่อมไม่มีทางยอม เขาจึงเฉลียวฉลาดขึ้นมาสักคราหนึ่ง มิได้ยกเรื่องของตนเองขึ้นมาอ้าง
“พ่อแม่ชอบซูฮุ่ย พวกเขาก็อายุอานามป่านนี้แล้ว ให้พวกเขาได้อุ้มต่ออีกสักสองสามคราเถิด”
“แม้เจ้ากับข้าจะต้องหย่าร้างโดยความยินยอม ทว่าซูฮุ่ยก็ยังคงเป็นหลานสาวของพวกเขา มีคนรักเอ็นดูเพิ่มขึ้นอีกสองคนมิใช่เรื่องดีหรอกหรือ”
ซ่งล่าเหมยเพิ่งจะเอ่ยไปคำหนึ่งว่าไม่เห็นจะต้องการ เขาก็รีบตัดบท “ข้ารู้ว่าในใจเจ้าอยุติธรรม และรู้สึกอยุติธรรมแทนซูฮุ่ยด้วย แต่เจ้าลองนึกถึงตัวเจ้าดู เมื่อก่อนเจ้ามิได้เฝ้าหวังให้ยายรักเอ็นดูเจ้ากับชิงเฉิงให้มากสักหน่อยหรอกหรือ”