ตอนที่ 118 ลังเลโลเล

เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่ชิ่งโหย่วก็หยิบถุงเงินออกมา กล่าวว่าทางหอสำราญชิงเล่อนำเงินค่าเต้าหู้มาส่ง บังเอิญพบเขากับล่าเหมยเข้าพอดี จึงสะสางให้เขาเสียเลย

พ่อเฒ่าหลี่บังเกิดความกังขาในใจ “เหตุใดคราวนี้ถึงกับส่งคนเอามาให้เล่า”

หลี่ชิ่งโหย่วกล่าวอย่างขอไปที “ทางผู้ดูแลซุนบอกว่ายุ่งจนลืมไป คงเห็นว่าผัดผ่อนมานานเกินไปแล้ว ถึงได้ส่งคนนำมาให้ขอรับ”

เขาอุ้มซูฮุ่ยไปให้พ่อกับแม่ดู “นี่คือปู่กับย่านะ ยิ้มให้พวกเขาสักหน่อยสิ”

พ่อเฒ่าหลี่เหลือบมองซ่งล่าเหมยแวบหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องเงินค่าเต้าหู้อีก ในเมื่อสะสางครบถ้วนแล้ว จะสะสางอย่างไรย่อมไม่สำคัญ

ทั้งไม่ได้นึกสงสัยว่าบุตรชายจะเล่นตงฉินอันใด ด้วยมีล่าเหมยอยู่ข้าง ๆ เขาไม่มีทางโป้ปดอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งเป็นแน่

เขาแย้มยิ้มมองไปยังซูฮุ่ย แม่หนูน้อยขาวท้วมน่าเอ็นดูชวนมองยิ่งนัก จึงยื่นมือไปรับมา อุ้มไว้ในอ้อมอกพลางหยอกเย้าปลอบประโลม