เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
ฉินอวี้นั่งจมอยู่บนโซฟา มือคอยรีเฟรชโมเมนต์วีแชตของว่านหลีซ้ำไปซ้ำมา
เขาพยายามหักห้ามใจไม่ให้ติดต่อไปหาเธอ แต่กลับควบคุมความต้องการที่จะแอบส่องชีวิตของเธอไม่ได้เลย
แทบจะทุกชั่วครู่ เขาจะต้องกดเข้าไปดู ราวกับเป็นพิธีกรรมบางอย่างที่เสพติดไปแล้ว
วันนี้ ในที่สุดว่านหลีก็อัปเดต เธอได้รับเลือกให้เป็นพิธีกรของงานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่
เธอมักจะเป็นแบบนี้เสมอ มั่นใจ เจิดจ้า และเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต
รูปภาพที่แนบมาด้วยทำให้หัวใจของฉินอวี้กระตุกไหว
เขาซูมดูอย่างละเอียด ในรูปภาพนั้นว่านหลีเอียงศีรษะเล็กน้อย หลุบตาลง กำลังตั้งใจอ่านบทในมือ
แสงแดดยามบ่ายอันนุ่มนวลทาบลงบนแก้มของเธอ ขับเน้นความสงบนิ่งและงดงามออกมา
ฉินอวี้กดบันทึกรูปไว้ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะซูมดูอยู่อีกหลายวินาที
“ยิ้มโง่ ๆ อะไรอยู่น่ะ” เสียงของซีรุ่ยดังลงมาจากเหนือหัว “ไม่ใช่เพิ่งอกหักหรอกเหรอ มีคนคุยใหม่อีกแล้ว?”