ตอนที่ 47 การปฏิเสธของเจี่ยนป๋อหาน

ว่านหลีหยุดไปครึ่งวินาที สบตากับเฉินโม่แวบหนึ่ง

ทั้งสองคนหันไปทางโต๊ะกรรมการพร้อมกัน ขึ้นเสียงสูง เปี่ยมไปด้วยพลัง “หากเสียงเพลงเมื่อครู่คือเชิงอรรถอันอ่อนโยนแห่งวัยเยาว์ เช่นนั้นจังหวะถัดจากนี้ ก็คือเสียงหัวใจเต้นที่เร่าร้อนที่สุดของคนรุ่นใหม่!”

ระดับอารมณ์ที่พุ่งทะยานถูกพวกเขาสร้างขึ้นมาได้อย่างมั่นคง

เมื่อถึงช่วงปฏิสัมพันธ์กับผู้ชม ว่านหลีก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ยกมือผายลงไปใต้เวทีเบา ๆ น้ำเสียงสดใสปนความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

“ก่อนจะเข้าสู่การแสดงชุดถัดไปอย่างเป็นทางการ ฉันอยากถามเพื่อน ๆ สายวิทย์ในที่นี้ ช่วยใช้เสียงปรบมือบอกให้ฉันรู้ถึงตัวตนของพวกคุณหน่อย!”

ว่านหลียิ้มพลางกดมือลง เพิ่มความมีชีวิตชีวาขึ้นอีกหลายส่วน “แล้วเด็กสายศิลป์ล่ะ อย่ายอมแพ้พวกเขานะ ให้ฉันได้ยินเสียงของพวกคุณหน่อย!”