ตอนที่ 31 ปลอบใจตรงปากซอย

เจี่ยนป๋อหานมองท่าทางของเธอแล้วใจอ่อนยวบ แต่ทันใดนั้นก็ถูกความรู้สึกที่หนักอึ้งกว่ากดทับลงมา

“โลกใบนี้ก็เป็นแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเธอไร้เดียงสาจิตใจดีแล้วคนอื่นจะเอาใจเขามาใส่ใจเรา บางครั้งยิ่งเธออ่อนแอ คนอื่นก็ยิ่งมองว่าเธอรังแกง่าย”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ลุ่มลึกดุจความมืดมิดยามค่ำคืน “ถ้าฉันเป็นเธอ เมื่อกี้คงเลือกแจ้งความไปแล้ว”

ว่านหลีชะงักงัน หยาดน้ำตาเกาะแน่นอยู่บนแพขนตา จวนเจียนจะร่วงหล่น

แสงสีสลัวสาดส่องเข้ามาจากด้านข้าง ทอดยาวเงาของคนทั้งสองจนดูยืดยาว ครึ่งหนึ่งอยู่ในแสงสว่าง อีกครึ่งซ่อนอยู่ในเงามืด

ใจเธอไหววูบเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้ดูจะไม่เหมือนกับคำเล่าลือที่ว่า “สง่างามผ่องใสดุจสายลมจันทร์” เสียทีเดียว

แต่ก็จริง ตระกูลแบบนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเลี้ยงดูกระต่ายขาวน้อยออกมาได้?