ตอนที่ 22 คนสองคนที่กำลังวิ่ง

ว่านหลีหัวเราะ น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ “ถ้างั้นคราวหน้านายเลือกร้านเลย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกนายชอบกินอะไร”

ทั้งสองคนเดินออกจากร้านอาหาร ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มโพล้เพล้

พอถึงที่จอดรถ ฉินอวี้ไม่ได้ขับเฟอร์รารีคันสะดุดตาคันนั้น แต่ยังคงขับแลนด์โรเวอร์สีดำ

“ฉันไปส่งเธอ?” ฉินอวี้เปิดประตูรถ

ว่านหลีส่ายหน้า “ฉันอยากเดินกลับไป รับลมหน่อย”

สายตาของฉินอวี้จับจ้องไปที่ขาของเธอ ตรงนั้นยังมีพลาสเตอร์ยาสะดุดตาติดอยู่หนึ่งแผ่น

ที่นี่ห่างจากโรงเรียนไม่ถึงสองกิโลเมตร เดินแค่สิบกว่านาทีก็ถึง

ฉินอวี้ละสายตากลับมา ว่านหลีก็ได้ยินเขาพูดขึ้นตามคาดจริง ๆ “หมอไม่ได้บอกให้เธอพักผ่อนมาก ๆ หรือไง ถ้าอยากรับลม ฉันจะพาเธอไปที่แห่งหนึ่ง”