ตอนที่ 19 เข้ารับการรักษา

ว่านหลีชะงักฝีเท้า คล้ายเพิ่งรู้สึกตัว รีบดึงสาบเสื้อที่เลื่อนหลุดกลับขึ้นมาบนไหล่อย่างลนลาน

จากนั้นก็แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วยความกระอักกระอ่วน

ทว่าบรรยากาศกลับข้นคลั่กขึ้นมาในทันใด ความคลุมเครือแผ่ซ่านออกไปอย่างเงียบเชียบ

หลังจากนั้นตลอดทาง ทั้งสองคนต่างไม่ได้พูดอะไรกันอีก

เมื่อถึงแผนกผู้ป่วยนอก หมอตรวจดูหัวเข่าและข้อเท้าของเธออย่างละเอียด

“กระดูกไม่น่ามีปัญหา ถ้าคิดว่าเจ็บมาก เอกซเรย์ดูให้แน่ใจจะปลอดภัยกว่า”

ว่านหลีเอ่ยกับหมอเสียงเบา “ความจริงฉันรู้สึกว่ายังพอไหว”

ฉินอวี้คิดถึงท่าทางเดินกะเผลกของเธอ “เอกซเรย์สักแผ่นเถอะ”

เขาเข็นรถเข็นพาว่านหลีไปที่แผนกรังสีวินิจฉัย

ช่วงเวลาที่รอฟิล์ม ทั้งสองนั่งเคียงกันอยู่บนเก้าอี้พลาสติกตรงระเบียงทางเดิน