เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 137 ลอบโจมตีพานอวี๋ในยามราตรี
หยวนเย่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผ่านไปนานพอดู ท้ายที่สุดเขาก็ถอนตัวออกมาจากห้วงความคิดที่เกิดจากเครื่องยิงหิน แล้วเริ่มเผชิญกับความจริง
หยวนเย่าลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวแก่เหล่าขุนพลว่า “เป็นข้าที่คาดการณ์พลาด สิ่งที่ที่ปรึกษาและซูเป่ากล่าวมาจึงจะเป็นวิถีแห่งการใช้ทหาร แต่ในเมื่อเวลานี้ฉวี่จิ่งเอาแต่หดหัวอยู่แต่ในเมืองไม่ยอมออกมา ควรจะทำอย่างไรดี?”
ผังถ่งแววตาฉายประกายประหลาด เขาประสานมือยิ้มกล่าวกับหยวนเย่าว่า “เมื่อเครื่องยิงหินปรากฏ กองทัพศัตรูก็ขวัญหนีดีฝ่อแล้ว ท่านเจ้าเมืองไยไม่ฉวยโอกาสที่ขวัญกำลังใจของทหารรักษาเมืองตกต่ำเช่นนี้ ลอบโจมตีเมืองในยามราตรีเล่า?”
“ลอบโจมตีเมืองในยามราตรีหรือ?”
หยวนเย่าขมวดคิ้วแน่น หันไปมองเหล่าขุนพลพลางถามว่า “พลทหารสภาพร่างกายเป็นอย่างไร ยังพอจะรบต่อไหวหรือไม่?”
เหล่าขุนพลต่างปรารถนาจะตีเมืองให้แตกโดยเร็ว จึงตอบรับพร้อมเพรียงกันว่า “ท่านเจ้าเมืองวางใจเถิด ทหารใต้บังคับบัญชาของพวกเราขวัญกำลังใจฮึกเหิม ต่อให้ต้องสู้รบต่ออีกสักวันก็ยังไหว”
หลี่จี้กล่าวเสริมว่า “กองทัพเราล้วนเป็นทหารกล้า ไม่ใช่กลุ่มคนไร้ระเบียบในเมืองนั้น ท่านเจ้าเมืองควรฉวยโอกาสที่เหล่าทหารยังยอมพลีชีพ เร่งระดมความกล้าที่เหลืออยู่ เมืองพานอวี๋แม้กำแพงแข็งแกร่งแต่ไร้ขุนพลฝีมือดีเฝ้า หากใช้เครื่องยิงหินเป็นทัพหน้า คอยคุ้มกันทหารบุกเมืองของพวกเรา คนไร้น้ำยาอย่างฉวี่จิ่งจะต้านทานไว้ได้อย่างไร?”