บทที่ 343 แววตาแห่งความโลภ

บทที่ 343 แววตาแห่งความโลภ

เห็นได้ชัดว่าประตูหินบานใหญ่ของห้องเก็บสมบัตินี้ต้องอาศัยกลไกถึงจะเปิดออกได้

เย่เจินไม่ได้โกหกจริงๆ

ซึ่งมันดูไม่เข้ากับนิสัยเจ้าเล่ห์แสนกลและท่าทางกวนประสาทของเขาเอาเสียเลย

เย่เจียวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เย่เจินเห็นเธอมองมาที่ตนด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย จึงถอนหายใจยาวแล้วพูดกับทั้งสองคนว่า "ตกลงกันก่อนนะ ถ้าฉันตาย ห้ามแตะต้องคนรักของฉันเด็ดขาด และต้องพากลับไปส่งให้ปลอดภัยด้วย"

ฉิวจิ่วหยวนแค่นเสียงเย็น "คนอย่างฉันพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว"

เย่เจินคิดในใจ คนอย่างแกพูดคำไหนคำนั้นบ้าบออะไรกัน

เย่เจียวกลอกกลิ้งสายตา แฝงประกายเจ้าเล่ห์ "จะไว้ชีวิตเธอสักคนก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่ถ้าเธอรนหาที่ตายเอง แบบนั้นจะมาโทษพวกเราไม่ได้นะ"