บทที่ 306 ทิ้งแม่รั้งลูก

บทที่ 306 ทิ้งแม่รั้งลูก

ติงหยางขยับเข้าไปใกล้ พูดเจื้อยแจ้วอยู่ตั้งเยอะ แต่ไป๋อวี้ไม่ตอบกลับมาสักคำ สุดท้ายติงหยางก็เริ่มทำตัวไม่ถูก นี่เป็นคนหูหนวกเป็นใบ้หรือไง?

ซูหว่าน: "เขาแซ่ไป๋ ชื่อพยางค์เดียวว่าอวี้ ไม่ค่อยชอบพูดน่ะ"

"อ้อ"

ติงหยางพิจารณาลูกน้องคนนี้ ยกมือขึ้นตั้งใจจะตบบ่าเขา แต่ปรากฏว่าข้อมือกลับถูกคว้าหมับเข้าให้

แม้ติงหยางจะไม่เคยฝึกการต่อสู้มาก่อน แต่ก็ถือว่าผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน

ทว่าครั้งนี้ หลังจากที่เขาถูกไป๋อวี้คว้าตัวไว้ เขาก็เพิ่งจะรู้สึกตัว

"น้องไป๋อวี้ ฉัน ฉันจะพาแกออกไปข้างนอกไง! พี่เจินบอกแล้วว่า ต่อไปแกต้องมาอยู่กับฉัน ไปกับฉัน ฉัน ฉันก็เลยจะพาแกไปเปิดหูเปิดตา"