บทที่ 292 ตบหน้า

บทที่ 292 ตบหน้า

ตอนที่จี้เสี่ยวหลิงด่าโจวจื่อหมิง เขาไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ เอาแต่เดินเงียบๆ กลับบ้าน

จี้เสี่ยวหลิงเห็นเขาไม่พูดอะไร ก็พานคิดไปว่าเขากำลังรู้สึกผิดและละอายใจต่อเธอ จึงยิ่งได้ใจหนักกว่าเดิม

ตลอดทางปากของเธอไม่หยุดขยับเลยสักนิด

เธอเอาแต่บ่นเจื้อยแจ้วว่าเขาทำผิดต่อเธออย่างนั้นอย่างนี้ เล่าว่าตัวเองต้องเหนื่อยยากลำบากแค่ไหน และการจัดการดูแลบ้านหลังนี้มันเหน็ดเหนื่อยเพียงใด

วันๆ หนึ่งไม่เพียงแต่ต้องทำความสะอาด แต่ยังต้องทำกับข้าวให้คนในบ้านกิน พอตกดึกก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ดูโทรทัศน์ด้วยซ้ำ

เธอเอาแต่พร่ำบ่นแบบนั้นมาตลอดทาง ตั้งแต่ตลาดสดจนถึงหน้าประตูบ้าน

เมื่อกลับมาถึงบ้านและเห็นว่าถังเจียงอิ๋งกับโจวจื้อเฉิงไม่อยู่ เธอก็อ้าปากฉอดต่อทันที