บทที่ 290 ศัตรู

บทที่ 290 ศัตรู

เผิงเทียนกับเถาเชียนตาแดงก่ำยืนอยู่หน้าร้านอาหาร ท่าทางเหมือนอยากจะเข้าไปแต่ก็ไม่กล้าเข้าไป ถ้าในมือมีชามอีกสักใบ ก็ไปขอทานได้เลย

ติงหยาง: "พวกนายทำอะไรกันเนี่ย ทำไมตาแดงขนาดนี้?"

เผิงเทียน: "พี่หยาง ตาพี่ก็แดงเหมือนกันนะ แล้วหัวพี่ล่ะ ทำไมเป็นสภาพนี้ไปได้?"

เผิงเทียนไม่เข้าใจเอามากๆ หลังจากนั้นในใจก็เริ่มรู้สึกยินดีขึ้นมา

เมื่อกี้ที่หวังอวี้จือป้อนข้าวพี่หยาง คงไม่ใช่เพราะเขาบาดเจ็บเลยต้องมีคนคอยดูแลหรอกนะ

พอคิดแบบนี้ สองคนนั้นก็อาจจะไม่ได้คบกันก็ได้!

พี่หยางไม่ได้ทอดทิ้งพวกเขาสักหน่อย

เผิงเทียนรู้สึกว่าตัวเองเข้าใจความจริงแล้ว จึงหันไปมองเถาเชียนที่อยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเบิกบาน แล้วก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่