บทที่ 250 บังเอิญเจอผู้ชายเฮงซวย

บทที่ 250 บังเอิญเจอผู้ชายเฮงซวย

เย่เจินตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เขาหยิบผ้าขนหนูในมือซูหว่านโยนลงไปในกะละมังที่ไม่ไกลนัก แล้วดึงเธอเข้ามากอด

"ไม่เป็นไรแล้ว มันผ่านไปแล้ว"

ซูหว่านร้องไห้โฮออกมา "เย่เจิน นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

เจ็บหนักขนาดนี้ เขารอดมาได้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว!

เมื่อนึกถึงปีนั้น นึกถึงห้องใต้ดินนั้น เย่เจินขบกรามแน่น มีบางอย่างในตัวเขากำลังพลุ่งพล่าน

ครู่ใหญ่กว่าเขาจะเอ่ยปาก "เสี่ยวหว่าน อย่าถามเลย ไม่เป็นไรแล้ว"

นี่ไม่ใช่ปัญหาว่าจะถามหรือไม่ถาม

เห็นเขาไม่ยอมพูด ซูหว่านก็ถามต่อ "งั้น... ใครทำ? นายบอกฉันมาสิ ใคร?"

เย่เจิน: "พวกมัน... หลายคนเลย..."