บทที่ 233 ก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง

บทที่ 233 ก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง

เย่เจินนำของขวัญสำหรับวันกลับเยี่ยมบ้านมาด้วย เขาขี่รถมารออยู่หน้าประตูสักพัก ก็เห็นซูหว่านจูงมือเย่หลินเดินออกมา

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันโดยธรรมชาติ เดิมทียังคิดว่าที่เธอไม่ได้รอเขาอยู่หน้าประตูเป็นเพราะกลับไปเข้าห้องน้ำเสียอีก แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน?

"เธอจูงเขาทำไม?"

น้ำเสียงบอกไม่ถูกว่ารังเกียจหรือสนิทสนม มันราบเรียบและดูห่างเหิน

จะไม่ให้ห่างเหินได้ยังไง จู่ๆ ก็มีน้องชายต่างแม่โผล่มา แม้จะอยู่ด้วยกันมาสักพักแล้ว แต่ทุกครั้งที่เย่เจินเห็นเขา ก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี

แต่อีกฝ่ายก็เป็นแค่เด็กสิบขวบ เย่เจินไม่ได้มีความคิดอะไรเป็นพิเศษกับเขา แค่ไม่มีความรู้สึกผูกพันอะไรเท่านั้น