บทที่ 95 มีฉันอยู่ ไม่ต้องกลัว

บทที่ 95 มีฉันอยู่ ไม่ต้องกลัว

เดิมทีคนขับรถอยากจะโมโห แต่พอหันไปมอง ท่าทางของเย่เจินน่ากลัวเกินไปจนไม่กล้าเอ่ยปาก

ตอนนี้ซูหว่านได้สติกลับมาแล้ว รีบลงจากตัวชายหนุ่ม ผลักเขาเบาๆ แล้วพูดว่า "นายอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ฉันไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว"

เย่เจิน "จะไม่เป็นไรได้ยังไงล่ะ! เสี่ยวหว่าน เมื่อกี้นี้เธอถึงกับเป็นลมไปเลยนะ"

"อาจจะเพราะร้อนเกินไป คงเป็นลมแดดนิดหน่อยมั้ง"

ซูหว่านเอ่ยขอโทษคุณลุงคนขับรถ

"ถึงอย่างนั้นก็ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลหน่อย"

เย่เจินยืนกรานจะส่งซูหว่านไปโรงพยาบาลให้ได้ ดื้อดึงเอามากๆ

ซูหว่านพูดว่า "ได้ๆ พวกเราลงรถแล้วไปกันเองเถอะ"

เย่เจินยังคงไม่ค่อยวางใจ "เธอเดินไหวเหรอ?"