บทที่ 94 เผชิญหน้ากับความจริง

บทที่ 94 เผชิญหน้ากับความจริง

คนเราเมื่อได้ลิ้มรสความหอมหวานจากเรื่องใดเรื่องหนึ่งแล้ว ก็จะเริ่มออกค้นหาอย่างไม่รู้จักจบสิ้น จนท้ายที่สุดก็สูญเสียความเป็นตัวเองไป

ซูหว่านคิดว่าท้ายที่สุดแล้วเธอก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้บรรลุสัจธรรมใดๆ มีเพียงความธรรมดาสามัญที่ไม่อาจสลัดทิ้งไปได้

ดังนั้น หลังจากพยายามย้อนกลับไปปี 1979 แล้วล้มเหลว เธอก็รู้สึกสับสนเคว้งคว้าง ไม่รู้ทิศทาง เหมือนกับตอนที่เธอได้รับหนังสือแจ้งอาการโคม่าของพ่อเมื่อตอนนั้นไม่มีผิด

มีคนเดินเข้ามาใกล้ ตบไหล่เธอเบาๆ ซูหว่านมองไปทั้งน้ำตานองหน้า ก็เห็นคุณป้าวัยกลางคนกำลังขมวดคิ้วมองมา

คุณป้าพูดกับเธอว่า "น้องสาว มีเรื่องอะไรที่ข้ามผ่านไปไม่ได้งั้นเหรอ? ไปนั่งพักที่ร้านฉันก่อนเถอะ ตรงนี้ทั้งร้อนแถมฝุ่นยังเยอะอีก"