บทที่ 88 เมาแล้ว

บทที่ 88 เมาแล้ว

ช่วงสองสามวันนี้ตอนเช้ากับตอนค่ำอากาศเริ่มเย็นลงบ้างแล้ว บวกกับตอนกลางวันเพิ่งจะมีฝนตก เสื้อผ้าที่ตากอยู่ชั้นบนจึงมีไม่มากนัก

ซูหว่านเดินขึ้นไปดูก็เห็นเย่เจินยืนพิงราวระเบียงที่อยู่เหนือตำแหน่งบ้านของเธอ ไม่พูดไม่ยิ้ม ราวกับกำลังงอนเรื่องอะไรอยู่

ซูหว่านเดินเข้าไปหา ชายหนุ่มยังคงรักษาท่าทางเดิมเมื่อครู่เอาไว้ เพียงแต่ดวงตาของเขาค่อยๆ เคลื่อนตามการขยับเข้ามาใกล้ของเธอ

"เรียกฉันขึ้นมาทำไม?"

ซูหว่านสูดจมูกฟุดฟิด ก็ได้กลิ่นเหล้าจางๆ

ตอนกินข้าวเย็น เขาดื่มไปเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

มองดูหน้าผู้ชายคนนั้น ยังแดงอยู่เลย ไม่รู้ว่าเมาหรือเปล่า

"ทำไมไม่พูดล่ะ? ถ้าไม่มีอะไรก็รีบลงไปพักผ่อนเถอะ" ดื่มเหล้าแล้วมาตากลมหนาว พรุ่งนี้เช้าตื่นมาต้องปวดหัวแน่ๆ