บทที่ 87 อัดอั้นแทบแย่

บทที่ 87 อัดอั้นแทบแย่

ซูหย่งฝูยังอยากจะสังเกตการณ์เย่เจินต่อไปอีกหน่อย แต่เรื่องนี้ก็ดำเนินไปได้ไม่นานนัก

ในช่วงบ่ายวันรุ่งขึ้น ซูจื้อเฉียงก็วิ่งหน้าตั้งมาหา

"อาครับ เกิดเรื่องแล้ว"

ซูจื้อเฉียงคอตกด้วยความหดหู่ ปรากฏว่าเรื่องการย้ายทะเบียนบ้านของเขาถูกระงับไว้ เพราะปีที่แล้วเขาไปมีเรื่องขัดแย้งกับคนอื่น จนถึงขั้นลงไม้ลงมือและต้องไปโรงพัก

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย ทำไปทำมางานที่สำนักสุขาภิบาลอาจจะชวดเอาก็ได้

ซูหย่งฝูรีบไปหาหัวหน้าคนนั้น แต่ผลคืออีกฝ่ายก็บอกว่าไม่มีทางช่วยได้

ซูจื้อเฉียงเห็นแบบนั้นก็บอกว่าช่างมันเถอะ เป็นความผิดของเขาเอง ไม่โทษทางนี้หรอก

พูดน่ะพูดแบบนี้ แต่เรื่องราวมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น