บทที่ 85 หยั่งเชิง

บทที่ 85 หยั่งเชิง

พอเห็นใบหน้าบึ้งตึงของซูหว่าน ซูเสวียหลินก็อดนึกถึงเรื่องราวในอดีตไม่ได้ เมื่อก่อนน้องสาวเป็นเด็กที่เชื่อฟังมาก เธอฟังคำสั่งของเขาและฟังคำสอนของคนในบ้านมาตลอด

ตอนเด็กๆ เขาคอยแบกเธอขึ้นหลัง คอยอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน ส่วนเธอก็จะเรียกเขาว่า 'พี่ใหญ่' ด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ

เวลาที่เขากลับมาจากโรงเรียน น้องชายตัวแสบมักจะวิ่งเล่นคลุกฝุ่นปั้นดินโคลนอยู่ในลานบ้าน แต่น้องสาวจะนั่งเรียบร้อยอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก กอดของเล่นไว้ในมือแน่น แก้มยุ้ยๆ ขาวสะอาดราวกับซาลาเปาน้อย น่ารักเหมือนลูกศิษย์ตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างกายเจ้าแม่กวนอิมไม่มีผิด

พอเห็นเขาเดินเข้ามา เธอก็จะวิ่งเตาะแตะมารับ ยิ้มแป้นพลางร้องเรียกพี่ใหญ่ ในดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเขาอยู่เสมอ

ตอนนั้นซูเสวียหลินจะอุ้มน้องสาวขึ้นมาแล้วจับชูขึ้นสูงๆ พอได้ยินเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของเธอ เขาก็จะรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก