บทที่ 37 ต่ำช้า

บทที่ 37 ต่ำช้า

เพราะความฝันนี้ ซูหว่านเลยตื่นตั้งแต่ตีสี่กว่า หลังจากนั้นก็นอนไม่หลับอีกเลย

พอเธอเดินออกมาจากห้องพร้อมกับขอบตาดำคล้ำสองข้าง ก็ทำเอาเจียงกุ้ยฮวาตกใจจนสะดุ้ง

"อย่าคิดมากไปเลย พวกเราไม่กลัวหรอก ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ยังจะยึดติดกับเรื่องพวกนั้นไม่ปล่อยอีก หรือจะไม่ให้คนเขาใช้ชีวิตกันเลยหรือไง"

เจียงกุ้ยฮวายังคิดว่าที่เธอนอนไม่หลับเพราะกังวลเรื่องที่ตระกูลเจี่ยงจะบุกมา

เด็กสาวอายุสิบกว่าขวบ ไม่เคยเจอเรื่องพวกนั้นมาก่อน ก็เป็นธรรมดา

ซูหว่านอธิบายไม่ได้เลยว่าตาแพนด้าของตัวเองได้มายังไง กลับกลายเป็นว่าทำให้ทุกคนในบ้านพากันมาปลอบใจเธอ คนนี้พูดจบ คนนู้นก็พูดต่อ

กินข้าวเช้าเสร็จ เธอก็ง่วงนิดหน่อย แต่ก็ช่วยไม่ได้ ต้องไปทำงาน