กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 33 โมโหจนหนีไปแล้ว
เมื่อได้ยินว่าซูหว่านกับตระกูลโจวจบกันแล้ว เจี่ยงเสี่ยวเยี่ยนก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรอีก
ไม่มีตระกูลโจว แล้วงานของลูกสาวจะทำยังไง? แถมยังมีลูกชายของบ้านหล่อนอีกสองคน นี่ก็ต่อคิวรอกันอยู่ทั้งนั้น!
เจี่ยงเสี่ยวเยี่ยนยังไม่ทันหลุดพ้นจากความรู้สึกอยากตีอกชกหัว ก็ได้ยินซูหย่งฝูพูดขึ้นว่า "เป็นเรื่องน่ายินดีของผมเอง"
"อะไรนะ?"
...
ตอนที่ซูเสวียปินทำหน้าบึ้งตึงกลับมาถึงลานบ้านรวม เขาก็ได้กลิ่นหอมของปลาทอดน้ำมันถั่วลิสง
หอมจริงๆ!
แม่งเอ๊ย ไม่มาก็ไม่มาสิ ไม่ได้กินปลาซงสู่ฝีมือพ่อฉัน ถือเป็นความสูญเสียของพวกเธอต่างหาก
ซูเสวียปินเดินขึ้นบันไดไป