บทที่ 27 ยัยบ๊องของเขา

บทที่ 27 ยัยบ๊องของเขา

เรื่องราวตอนเด็ก ซูหว่านจำไม่ค่อยได้แล้ว โดยเฉพาะตอนสี่ขวบ แทบไม่หลงเหลือความทรงจำอะไรเลย

แต่เรื่องเกี่ยวกับเย่เจิน เธอกลับจำได้ชัดเจนเป็นพิเศษ

เมื่อก่อนซูหว่านรู้สึกว่าเป็นเพราะหมอนี่ตอนเด็กโหดเหี้ยมเกินไป เหมือนกับหมาป่า ทำให้คนมองข้ามไม่ได้ ก็เลยจำได้แม่น

พอมาคิดดูตอนนี้ น่าจะเป็นเพราะจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้ของเขามากกว่า

ดังนั้น พอเขาโตขึ้นมาหน่อย หมัดเริ่มแข็ง สามารถเอาตัวเล็กไปรังแกคนตัวโตได้ ชื่อเสียงอันเลวร้ายนี้ก็ค่อยๆ โด่งดังขึ้นมา

ซูหว่านก็ยิ่งกลัวเขามากขึ้น และเริ่มคอยหลบหน้าเขา

ขณะที่กำลังคิดจนเหม่อลอย เย่เจินก็แกะเปลือกลูกอมเสร็จแล้วยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากของเธอ

"อะ"