บทที่ 18 ช่างกระตือรือร้นและดีใจอะไรขนาดนั้น

บทที่ 18 ช่างกระตือรือร้นและดีใจอะไรขนาดนั้น

พอถึงตอนเที่ยง เจิงอ้ายฮวาก็ถามซูหว่านว่าจะกินอะไร วันนี้เธอจะเป็นคนไปซื้อข้าวให้เอง

โรงอาหารอยู่ตรงขอบตลาด

ตลาดสินค้าอาหารบนถนนฟู่ถงเป็นตลาดรวมขนาดใหญ่ ไม่ได้มีแค่สินค้าอาหารและตลาดผักสดเท่านั้น ชั้นสองยังมีเคาน์เตอร์ขายสินค้าเบ็ดเตล็ดอีกด้วย นอกจากพวกเครื่องจักรกลชิ้นใหญ่แล้ว ของอย่างอื่นก็แทบจะหาซื้อที่นี่ได้ทั้งหมด

ถึงแม้ทุกคนจะสังกัดอยู่คนละบริษัทกัน แต่เรื่องกินข้าวก็อยู่ในความดูแลของฝ่ายบริหารตลาดเหมือนกัน

คนเยอะ เวลาซื้อข้าวต้องต่อคิว ปกติแล้วที่เคาน์เตอร์จะขาดคนไม่ได้ ซูหว่านกับเจิงอ้ายฮวาจึงมักจะสลับกันไปซื้อข้าว