บทที่ 13 ฉันช่วยเธอเอง

บทที่ 13 ฉันช่วยเธอเอง

ใบไม้อีกใบหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากด้านบน

เย่เจินปรายตามองผู้หญิงที่กำลังเงยหน้ามองเขา มุมปากค่อย ๆ ขยับกว้างขึ้น

เขากำลังยิ้ม

เป็นรอยยิ้มที่พยายามกลั้นเอาไว้ พยายามกดมุมปากลงอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ทนไม่ไหว

ซูหว่านรู้สึกไม่เข้าใจเล็กน้อย "นายยิ้มอะไร?"

ยิ้มเรื่องที่เธอคุยกับโจวจื่อหมิงเมื่อกี้เหรอ?

คนบนต้นไม้ก็ไม่สนใจเธอ หนำซ้ำไหล่ยังเริ่มสั่นไหว

สิ่งนี้ทำให้ซูหว่านรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา คนเขากำลังกลุ้มใจอยู่ นายจะมายิ้มอะไรนักหนา?

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวใต้ต้นไม้กำลังจะวิ่งหนี ในที่สุดเย่เจินก็หุบปากแล้วพูดขึ้น "ฉันไม่ได้หัวเราะเยาะเธอนะ"