บทที่ 12 แกมันไม่มีค่าอะไรเลย

บทที่ 12 แกมันไม่มีค่าอะไรเลย

ยังจะมาพูดเรื่องความรักหวานซึ้งอะไรอีกล่ะ ซูหว่านขนลุกซู่ไปทั้งแขน แทบจะอ้วกเอาข้าวที่กินไปเมื่อคืนออกมา

เธอจึงเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมาบ้างแล้ว

"โจวจื่อหมิง นายฟังภาษามนุษย์ไม่รู้เรื่องหรือยังไง? ฉันบอกเลิกกับนาย แล้วนายจะขุดเรื่องอดีตขึ้นมาพูดทำไม มันมีประโยชน์อะไรไหม? อดีตก็คืออดีต หรือนายอยากให้ฉันพูดว่าเมื่อก่อนฉันมันตาบอดเองถึงได้คบกับนาย?"

คำพูดนี้ค่อนข้างแทงใจดำ โจวจื่อหมิงที่หิ้วของอยู่เผลอกำมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาจ้องมองคนตรงหน้านิ่ง เพราะความโกรธ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำของเธอจึงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่เหมือนกลีบดอกไม้เม้มแน่น ท่าทางขมวดคิ้วของเธอดูมีอำนาจขึ้นมาหลายส่วน

คนสวยเวลาโกรธก็ยังดูสวยอยู่ดี