บทที่ 7 อารมณ์บูดชะมัด

บทที่ 7 อารมณ์บูดชะมัด

น่าเกลียดเหรอ?

รอยยิ้มของซูหว่านแข็งค้างไป

แต่พอลองคิดดูอีกที สภาพของตัวเองตอนนี้เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวยิ้ม มันก็น่าเกลียดจริงๆ นั่นแหละ

แต่คนคนนี้จะตรงเกินไปแล้ว ปากไม่น่าฟังเอาซะเลย

ซูหว่านถอยหลังไปหนึ่งก้าว หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับหน้าลวกๆ แล้วหันกลับไปมองเขาด้วยสีหน้าที่อธิบายไม่ถูก ก่อนจะถามขึ้นว่า "ทำไมนายมาสูบบุหรี่ตรงนี้ล่ะ?"

ก้นบุหรี่หล่นเต็มพื้น ในโถงทางเดินก็มีแต่กลิ่นบุหรี่ เดี๋ยวก็โดนคนอื่นว่าเอาหรอก

ตอนที่เธอถอยออกไป เย่เจินก็หันตัวไปพิงกำแพงด้านข้างเช่นกัน

เขาเงยหน้าจ้องมองกำแพงปูนสีเหลืองนวลบนเพดาน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตาฝาดไปหรือเปล่า ซูหว่านถึงรู้สึกว่าคนคนนี้ดูอ้างว้างชอบกล เหมือนลูกหมาไม่มีใครเอาที่อยู่ข้างกองขยะ