บทที่ 15 — กลับสู่โรงเรียนและภาพ

— โยจิน คิโนชิตะ —

ปิดเทอมฤดูร้อนจบแล้ว วันนี้เป็นวันแรกของเทอมสอง

จริง ๆ ไม่ควรกลับไปเรียนด้วยซ้ำ ในเมื่อประกาศไปแล้วว่าลาออก แต่ผู้อำนวยการก็เกลี้ยกล่อมจนได้ ไม่มีทางเลือก แต่ไม่ได้ทำเพื่อเธอหรอก ทำเพื่อตัวเองต่างหาก ทำไมน่ะเหรอ?

เพราะอยากเห็นปฏิกิริยาของทุกคนที่ทรมานเรา และหลงเชื่อคำใส่ร้ายของนังพวกนั้น เหมือนเว็บโนเวลแนวถูกใส่ร้ายบางเรื่องที่เคยอ่าน วาดภาพไว้ว่าจะได้กลับไปโรงเรียน ดูทุกคนเสียใจกับสิ่งที่ทำแล้วมาขอโทษ แถมยังได้แรงบันดาลใจไปใส่ในเว็บโนเวลที่กำลังเขียนอยู่ด้วย

พูดถึงเรื่องนี้ เว็บโนเวลที่ลงออนไลน์ก็เริ่มมีรายได้เข้ามานิดหน่อยแล้ว เรื่องอิงจากชีวิตแสนทรมานของตัวเอง ผสมพล็อตทางเลือกที่จินตนาการขึ้นมา บางส่วนก็ได้แรงบันดาลใจจากนิยายเรื่องอื่น ยังไม่นับว่าบางอย่างที่คาดการณ์ไว้อาจเกิดขึ้นกับตัวเองจริง ๆ ก็ได้ เรื่องได้คะแนนเฉลี่ยสูง คอมเมนต์เกือบพัน แต่ไม่คิดจะตอบสักอัน

ระหว่างเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียน ก็มีเสียงเคาะประตู

"เข้าไปได้ไหมจ๊ะ?" เสียงฮายาชิซังดังมาจากข้างนอก

"ครับ" เราตอบพลางแต่งตัวให้เสร็จ

ประตูเปิดออก แล้วเธอก็ก้าวเข้ามา

"อรุณสวัสดิ์ครับ ฮายาชิซัง"