บทที่ 4 — ไม่เชื่อใจใครอีกแล้ว

— โยจิน คิโนชิตะ —

วันต่อมาหลังวันที่แย่ที่สุดในชีวิต ผมลากตัวเองไปโรงเรียนอย่างไม่เต็มใจ ภาวนาว่าจะไม่โดนรุมอีก นักเรียนพากันหลบหน้าผมอย่างจงใจ ไม่มีใครทักสักคน ผมต้องระแวงตลอดเวลา กลัวจะโดนเล่นงานอีกรอบ

ในห้องเรียน ทุกอย่างกลับดูปกติจนน่าขนลุก เพื่อนร่วมห้องคุยเล่นกันเอง จดจ่ออยู่กับเรื่องของตัวเอง ยังทำเหมือนผมไม่มีตัวตนต่อไป ถึงรอยขีดเขียนบนโต๊ะจะยังประจานความโหดร้ายของพวกมันอยู่ตรงหน้าก็เถอะ