บทที่ 2 — ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

— โยจิน คิโนชิตะ —

ตั้งแต่ขึ้น ม.4 ผมไม่มีเวลาหาเพื่อนเลย บาดแผลเก่ายังไม่หาย ต้องขอบคุณศัตรูคู่อาฆาตสองคน โนนากะซังกับคุทาเกะซัง ที่หักหลังผมตอนมัธยมต้น

เพื่อนร่วมห้องบางคนก็มาจากโรงเรียนเก่า แต่ดูเหมือนไม่มีใครจำเรื่องนั้นได้ ถึงงั้นผมก็ยังกลัวเกินกว่าจะไปยุ่ง ถ้าไปคุยด้วย พวกเขาอาจนึกเรื่องเก่าออกขึ้นมาทันที

วันนึง ผมเห็นรุ่นพี่ผู้หญิง ม.5 ผมบลอนด์ยาว กำลังลำบากกับกองหนังสือหนักอึ้ง ไม่ทันคิดอะไรก็เข้าไปช่วย แล้วเราก็ช่วยกันขนไปถึงห้องสภานักเรียน

"ขอบใจที่ช่วยนะ" เธอยิ้มอย่างอบอุ่น

"ครับ ไม่เป็นไร" ผมพยักหน้า "ผมชื่อโยจิน คิโนชิตะครับ"

"ฉันชื่อนาโอมิ ซุซามิ ยินดีที่ได้รู้จักนะ รุ่นน้องคิโนชิตะ"

"เช่นกันครับ รุ่นพี่ซุซามิ"