บทที่ 1 — อดีตที่ไม่อาจลืม

— โยจิน คิโนชิตะ —

ผม โยจิน คิโนชิตะ ตื่นขึ้นมาเพราะนาฬิกาปลุกแผดเสียงลั่น บอกว่าวันเรียนธรรมดา ๆ อีกวันเริ่มแล้ว ถอนหายใจอย่างไม่เต็มใจ บิดขี้เกียจ หาวหวอด แล้วก็ลากตัวเองลงจากเตียงจนได้ วันใหม่รออยู่ ต้องรีบแล้ว

พอลงบันไดมาก็เจอพ่อ โคสุเกะ คิโนชิตะ นั่งจิบกาแฟอยู่ที่โต๊ะในครัว พ่อเงยหน้าขึ้นมา ส่งยิ้มที่ดูเหนื่อยแต่อบอุ่นให้

"อรุณสวัสดิ์ครับพ่อ"

"อรุณสวัสดิ์ลูก"

พ่อเป็นที่พึ่งของผมมาตลอดตั้งแต่ประถม ถึงงานจะหนักจนแทบไม่ได้อยู่บ้าน แต่ก็ไม่เคยลืมให้ค่าขนมก้อนโตทุกอาทิตย์ พ่อบอกว่าจะใช้ซื้ออะไรก็ได้ แต่ผมยืนยันจะเก็บไว้เพื่ออนาคต พ่อยิ้มทุกทีที่ได้ยินแบบนี้ แถมยังสัญญาว่าจะให้รางวัลพิเศษถ้าผมทำอะไรได้เจ๋ง ๆ

หันไปมองแม่ ยูนะ คิโนชิตะ ที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว

"อรุณสวัสดิ์ครับแม่"

แม่หันมายิ้มให้

"อรุณสวัสดิ์จ้ะ โยจิน"