เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
บทที่สี่สิบแปด ฉันไม่ได้กลับคำ
เซี่ยเจียวรู้สึกว่าน้องสาวของติงเม่าคนนี้ ช่างเอาแต่พูดเองเออเองเสียจริง
“เด็กสาว” เซี่ยเจียวหัวเราะออกมาคำหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ถ้าอยากจะร่วมมือกันต่อไป ฉันคิดว่าเธออย่าพูดเลยจะดีกว่านะ”
ติงหรงหรงไม่พอใจขึ้นมาทันที มีสิทธิ์อะไรมาไม่ให้เธอพูดกัน?
เธอกำลังจะโต้เถียง ทว่าติงเม่าพี่ชายของเธอก็เอามือปิดปากเธอจากด้านหลังเสียก่อน พลางเอ่ยว่า “พอได้แล้ว ๆ เธออย่าพูดอีกเลย อย่าคิดจะคอยแต่เอาเปรียบคนอื่น พี่สะใภ้ลู่กับพี่ใหญ่ลู่ให้ผลประโยชน์พวกเรามามากพอแล้ว ถ้าเธอยังขืนก่อเรื่องวุ่นวายต่อไปอีก พวกเราคงต้องมุดหัวอยู่แต่ในหุบเขาแล้วล่ะ”
ติงหรงหรงจึงยอมหุบปากอย่างไม่เต็มใจ
“พี่สะใภ้ลู่ ขอโทษด้วยนะ” ติงเม่ากดศีรษะของติงหรงหรงลงเพื่อให้นางขอขมา “วางใจเถอะ ฉันคิดทบทวนดีแล้ว พวกเราตกลงร่วมมือกัน”
เซี่ยเจียวเห็นติงเม่ากำราบติงหรงหรงได้อย่างอยู่หมัด จึงไม่เอ่ยเรื่องที่จะไม่ร่วมมือกันอีก