เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
การเอ่ยถามอีกครั้ง ก็ยังไม่ได้รับคำตอบจากเจ้าหนู
เจ้าหนูก้มหน้าก้มตากินเนื้อ ราวกับไม่ได้ยินคำถามของเซี่ยเจียวเลยแม้แต่น้อย
สัญชาตญาณบอกกับเซี่ยเจียวว่านี่มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล โดยเฉพาะหลังจากผ่านไปเนิ่นนานแล้วเจ้าหนูถึงได้พูดประโยคเมื่อครู่ซ้ำอีกครั้ง ความรู้สึกประหลาดในใจก็ยิ่งพุ่งขึ้นไปถึงสุดขีด
เซี่ยเจียวอุ้มเจ้าหนูให้ถอยห่างออกมาจากเตา จากนั้นจึงขยับเข้าไปใกล้ลู่เซี่ยงหรงแล้วกระซิบพึมพำ “การตอบสนองของเจ้าหนูมันดูช้าไปหน่อยหรือเปล่า”
ลู่เซี่ยงหรงเองก็สังเกตเห็นจุดนี้แล้วเช่นกัน ทว่าเขาไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนเซี่ยเจียว แต่กลับพูดขึ้นว่า “เมื่อก่อน ที่บ้านฉันมี... เพื่อนอยู่คนหนึ่ง เธอมีอาการคล้ายกับเจ้าหนูมาก ตอบสนองช้า เวลาถามคำถามเธอ โดยพื้นฐานแล้วต้องถามเลยไปอีกตั้งหลายคำถามแล้ว ถึงจะยอมตอบคำถามแรก”
“ต่อไปพอรู้ระยะเวลาการตอบสนองของเขาแล้ว พวกเราก็จะได้รู้ว่าควรจะใช้ชีวิตอยู่กับเขาอย่างไร”
ลู่เซี่ยงหรงพูดได้ตรงประเด็น แทงใจดำอย่างยิ่ง