ตอนที่ 44 เจ้าหนูพูด

แม้จะลองหยั่งเชิงจากติงเม่าดูรอบหนึ่ง ลู่เซี่ยงหรงก็ไม่พบจุดน่าสงสัยขั้นร้ายแรงอันใด

ทว่าเรื่องที่ติงเม่าเป็นบุคคลไร้ทะเบียนนั้น ลู่เซี่ยงหรงไม่วางใจจริง ๆ เขาจึงเริ่มชักนำให้ติงเม่ากระตือรือร้นที่จะขึ้นทะเบียนบ้าน ทางที่ดีที่สุดคือให้มีทะเบียนบ้านรวมไปถึงทุกคนที่อาศัยอยู่ในป่าลึกพวกนั้นด้วย

ลู่เซี่ยงหรงมีความคิดเช่นนี้ แต่ติงเม่าก็ไม่ใช่หุ่นไม้ที่จะยอมให้ใครชักเชิดได้ตามใจชอบ

ติงเม่าพูดว่า “ฉันจะกลับไปถามคนในครอบครัวดู พี่ลู่ นายช่วยได้จริง ๆ เหรอ”

ลู่เซี่ยงหรงยิ้มพลางกล่าวว่า “แน่นอน ตอนนี้นายกำลังช่วยฉันทำงานอยู่ ถ้าฉันไม่ยื่นมือช่วยบ้าง แล้วมันจะไปใช้ได้อย่างไร”

“นี่มันก็แค่งานใช้แรง ไม่นับว่าเป็นการช่วยหรือไม่ช่วยอะไรหรอก” ติงเม่าเป็นคนซื่อ ๆ เขาไม่รู้สึกเลยว่าการออกแรงทำงานจะนับเป็นบุญคุณอะไร หลังจากฉีกยิ้มกว้างแล้วจึงพูดว่า “ฉันก็มีแค่เรี่ยวแรงนี่แหละที่มีประโยชน์”