ตอนที่ 27 ดวงตาหมาป่า

ฝาแฝดยังทนไม่ไหวจนต้องหลบไปอยู่ข้างหลังลู่เซี่ยงหรง นับประสาอะไรกับเจ้าหนูที่ขลาดกลัวขี้ระแวงมาโดยตลอด

เจ้าหนูกอดขาของเซี่ยเจียวไว้แน่น กลัวจนตัวสั่นระริก เซี่ยเจียวลูบหัวเขาพลางปลอบประโลม “ไม่ต้องกลัว พ่อกับแม่อยู่ตรงนี้ทั้งคู่”

พูดจบ เซี่ยเจียวก็อุ้มเจ้าหนูขึ้นมาแล้วส่งให้ลู่เซี่ยงหรง

ลู่เซี่ยงหรงไม่ได้ห้ามเซี่ยเจียว แต่กลับพูดขึ้นว่า “เป็นเด็กอายุสิบสี่สิบห้าปีคนหนึ่ง”

“หา?” เซี่ยเจียวงุนงง “คุณไปมองเห็นมาจากไหนกัน?”

เธอหันมองซ้ายขวารอบหนึ่ง ทั้งห้องปีกตะวันออกที่พอมองออกไปข้างนอกได้ ก็มีเพียงหน้าต่างบานที่หันออกไปทางลานบ้านบานนั้น หน้าต่างถูกค้ำเปิดออกไปข้างนอกจริง ๆ แต่นายลู่เซี่ยงหรงนั่งอยู่ตรงนั้น เขาหันหลังให้หน้าต่างอยู่นะ!